Autorzy: Yaroslavna Zadesenskaya, Anastasia Sazonov
Osoby będące rezydentami kilku krajów stają przed wyzwaniem określenia swojego statusu podatkowego w danym państwie, aby uniknąć podwójnego opodatkowania.
Przepisy krajowe mogą przewidywać różne podstawowe kryteria ustalania rezydencji podatkowej, takie jak:
W artykule przeanalizowano różnice w ustalaniu rezydencji podatkowej na przykładzie Białorusi i Niemiec.
Białoruś:
Podstawowym kryterium jest liczba dni rzeczywistego pobytu w kraju (ponad 183 dni w roku kalendarzowym) – art. 17 Kodeksu Podatkowego Białorusi.
Niemcy:
Dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych priorytetem jest stałe lub zwyczajowe miejsce zamieszkania (§ 1 niemieckiej Ustawy o podatku dochodowym – Einkommenssteuergesetz, EStG).
W praktyce mogą pojawić się trudności np. z ustaleniem rzeczywistej liczby dni pobytu w Białorusi. Wówczas zastosowanie mają postanowienia umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania między Białorusią a Niemcami.
Procedura ustalania rezydencji podatkowej
Stałe miejsce zamieszkania – dostępność stałego mieszkania na użytek własny (np. dom, mieszkanie, wynajmowane lokum) oraz jego ciągłe użytkowanie. Nie może być to najem krótkoterminowy (np. podróż służbowa).
Ośrodek interesów życiowych, jeśli osoba posiada stałe miejsce zamieszkania w dwóch krajach. Ten aspekt obejmuje:
Gdy powyższe kryteria nie pozwalają ustalić rezydencji, decydujący jest kraj, w którym osoba przebywa najczęściej.
Aby uniknąć niejasności dotyczących rezydencji podatkowej, warto:
Masz pytania dotyczące rezydencji podatkowej? Skontaktuj się z Yaroslavną Zadesenską (y.zadesenskaya@revera.legal) – kierowniczką działu klientów prywatnych REVERA law group.